Door relatiecrisis opnieuw verliefd?

Nu ik mijn man heb ingelicht, vind ik dat ik ook mijn zussen en vriendinnen deelgenoot van mijn gedachtes mag maken. Het is heel grappig om te merken dat er heel verschillend op onze problemen gereageerd wordt. Mijn oudste zus velt gelukkig absoluut geen oordeel, terwijl ik dat van haar juist wel verwachtte. Mijn jongste zus vindt dat we vooral snel professionele hulp moeten zoeken en de middelste zus herkent veel van de problemen.


Ondertussen gaat er thuis geen nacht voorbij waarin er door een van ons hartverscheurend gehuild wordt. We praten en ruziën wat af. Allerlei dingen komen aan de orde. Opvallend is dat hij steeds met oplossingen wil komen, terwijl ik er vooral veel over moet praten. Steeds weer komt hij met een lijstje met opties waar volgens hem uit te kiezen valt. Maar daardoor voel ik me nog meer tegen de muur gedrukt, waardoor ik nog meer blokkeer. Bovendien missen er mijns inziens steeds andere mogelijkheden. 


In mijn hoofd ben ik steeds bezig met de keuze tussen doorgaan of stoppen. Soms lijkt het allemaal veel eenvoudiger om uit elkaar te gaan. Ik heb regelmatig het idee dat het veel lastiger is om kinderen met zijn tweeën op te voeden dan alleen. Het is een aantal keer voorgekomen dat mijn man kwam helpen met het naar bed brengen, maar dat het dan op een enorm drama uitliep. Daar heb ik voor mijn gevoel dus helemaal niets aan en dan doe ik het liever helemaal alleen. 


Als je zo verliefd bent dat je bijna de hele dag nergens anders aan kan denken lijkt het ook een beetje hopeloos om te proberen je huidige relatie te redden. Je bent er immers met je hart niet echt bij. Eigenlijk heb ik niet zo'n zin om na 7 jaar samen een hulpverleningstraject in te gaan. Wat moet dat worden als we weer een paar jaar verder zijn? Ik snap ook wel dat je aan een relatie moet werken, maar het moet wel leuk blijven, we zijn pas 32 en om zo nog jaren verder te moeten, lijkt me echt niet tof. Toch wil ik alle vreugde, pijn en moeite van de afgelopen jaren niet zomaar weggooien. Dus we zoeken samen naar relatietherapeuten en (relatie)coachen.


Als een echte bakvis zoek ik (natuurlijk in mijn eentje) op internet alles wat ik over C kan vinden. Hij wordt steeds interessanter, mooier en groter in mijn hoofd. Wat stom eigenlijk om iemand zomaar zonder enige goede reden allerlei fantastische eigenschappen toe te kennen. Ik vind trouwens niets over een relatie of gezin. Pfffff, ik wou maar dat ik vond dat hij gelukkig getrouwd is. Dan is het voor mij een stuk gemakkelijker af te sluiten. Een paar weken liefdesverdriet en dan gauw weer opstaan en  door gaan. 


Mijn man zoekt ondertussen uren achter de computer naar interessante dingen over  relatiecrisis. Hij stuurt me een link waarin wetenschappelijke onderzoeken naar verliefdheid worden besproken. Het schijnt dat je je meer verbonden voelt met iemand als je samen moeilijke dingen onderneemt of meemaakt. Je wordt eerder verliefd op iemand die je in een spannende of gevaarlijke situatie ontmoet. Dit soort onderzoeken wekken bij mij het gevoel op dat ik tot nog toe bij mijn man ben om de dingen die we eerder meemaakten. En dat de liefde die ik voel niet met hem, maar met omstandigheden te maken heeft. Dan vraag ik me af waarom ik nog zou blijven; met andere mannen kan je immers ook moeilijke dingen meemaken en overwinnen. Aan de ander kant zou deze relatiecrisis er ook voor kunnen zorgen dat we ons weer dieper verbonden gaan voelen. Het is gezien de resultaten van de onderzoeken niet ondenkbaar dat  ik door de hele toestand weer verliefd op mijn eigen partner wordt.

Uit de kast

Wat een onrust en wat een chaos in mijn hoofd. Ik kan er geen wijs uit worden. Helemaal van het padje af, bedenk ik dat ik maar gauw van mijn man af moet. Direct daarna vind ik dat een onzinnig idee. We zijn inmiddels zeven jaar bij elkaar en we hebben het heus niet slecht. Het lijkt niet iets dat je zomaar weg kunt gooien. Bovendien wil ik onze drie lieve kinderen niet met een gebroken gezin opzadelen. Het lijkt me voor hen uitermate pijnlijk en zij zijn de laatsten die last van mijn relatieperikelen moeten hebben.

Bovendien werd ik ooit waanzinnig verliefd op manlief en 3 jaar geleden was ik nog zo dol op hem dat ik met hem trouwde. Weliswaar om ervoor te zorgen dat alles voor de kinderen goed geregeld zou zijn. Het was absoluut geen romantisch huwelijk en om de oneindige liefde. We hadden toen namelijk bedacht dat je eigenlijk niet kunt beloven dat je voor altijd van iemand zult houden en bij iemand wilt blijven. Je weet immers nooit wat er allemaal kan gebeuren.

Ik ben me er van bewust dat mijn relatiecrisis nagenoeg niets met deze verliefdheid of met deze aantrekkelijke derde te maken heeft. Het is slechts een katalysator. Ik ben al langer ontevreden over de ontbrekende aantrekkingskracht, de rolverdeling, zijn bijdrage aan het huishouden en verzorgen en opvoeden van de kinderen en mijn gebrek aan tijd en ruimte voor mijn eigen ontplooiing. Natuurlijk ben ik niet de onschuld zelve in deze relatie. Ik heb zelf niets gedaan om de dingen die me dwars zitten te veranderen en ik heb onze relatie zelf zo laten groeien. De verliefdheid voelt een beetje als een excuus om na te mogen denken over het verlaten van mijn man. Nu kan ik er immers niet meer omheen dat het niet helemaal goed zit met ons.

Allerlei gedachtes vliegen door mijn hoofd. Ik loop helemaal vast en kan geen kant meer op. Ik moet hier hoe dan ook iets mee. Ik kan gewoon niet anders. Graag wil ik met iemand over mijn problemen praten, maar ik vind dat ik eerst manlief op de hoogte moet brengen. Het voelt niet goed om eerst zussen en vriendinnen in te lichten, terwijl hij zich nog van geen kwaad bewust is. Vanavond nog kom ik de kast uit!

Een beetje verdriefd

Wat heb ik genoten van het dansen en wat voel ik me goed. Ik loop de hele dag te zingen en ochos te draaien. Ik dans met mijn drie fantastische kinderen de sterren van de hemel. De muziek staat keihard, dat mag want de buren zijn op vakantie. Ik zing mee met Katie Melua en alles gaat van een leien dakje. Ik weet heel zeker dat ik de rest van mijn leven wil blijven dansen, want dat is waar ik gelukkig van word. Hoe heb ik ooit zo lang zonder gekund?

Tijdens de workshop zijn foto's gemaakt, die ik voor het eerst te zien krijg. Wauw, wat zie ik er stralend uit als ik dans. Keer op keer bekijk ik ze. Als ik aan het dansen met C. denk, krijg ik vlinders in mijn buik. Direct heb ik zin om weer te dansen. Ik heb heimwee naar de tango, naar hem en naar wie ik was in een ver verleden. 

Ik begin er langzaam van te balen dat ik geen vrijgezel meer ben, maar moeder van drie kinderen en echtgenote van een lieve man. Tot mijn grote schrik moet ik bekennen dat ik mijn gezin als een blok aan mijn been ervaar. En dat is voor iemand die bewust thuis-blijf-moeder is behoorlijk heftig. Ik wou dat ik kon doen en laten wat ik maar wilde, ik wou dat ik niet zo vroeg naar huis was gegaan en ik wou dat ik door was blijven dansen tot mijn bekkeninstabiliteit me vloerde.

En dan voel ik me ineens zo moe en word ik zo ontzettend chagrijnig. Alles gaat mis, de kinderen lijken ineens ontzettend vervelend, ik zie alleen maar dingen in mijn leven die niet goed zijn en waar ik teleurgesteld in ben. Ik ben ontevreden met mijn relatie en mijn leven en een gevoel van uiterste verveling maakt zich van me meester. En dat terwijl ik nog niet zo lang geleden dacht dat we het heus zo slecht niet hadden met alle Dulfjes. 

Ik begrijp mezelf niet meer en ik weet even niet meer hoe het nu verder moet. Ik voel me blij en verdrietig te gelijk, ik moet lachen en huilen, heb het koud en warm, en mijn hart klopt in mijn keel; ik ben een beetje verdriefd.